Mag ik even zeiken over de “bonus”?

En ja, dit is een retorische vraag!

Het woord alleen al “bonus” – en dan heb ik het niet over de te hamsteren Appie producten – maar over het surplus aan voldoening dat als een soort van “ik wil geen situatie of mens tekortdoen” wordt toegekend aan iets of iemand. Bonus is een smerig begrip als we het hebben over een extra toelage voor grootverdieners die – kennelijk – over de rug van minder betaalden financieel gewin behalen. Absoluut foute bonus dus! Toch? Ik laat deze discussie voor het gemak maar even in het midden.

Maar, en nu komt de crux, in onze huidige maatschappij hebben we bonus papa’s, bonus mama’s en bonus kinderen. Want hé als je een (nieuwe) partner vindt die al kids – ook zo’n monsterlijk woord – heeft, dan heb je dus bonuskinderen en vice versa. Dat ga ik niet allemaal opsommen, maar het bonusprincipe lijkt met duidelijk. In alle traantrekkende tv-shows gaat het nooit over crisispapa’s, crisismama’s of crisiskinderen. Nee de samengestelde familieketens bestaan louter uit pure bonuspersonen en “hosanna in de hoge” sferen. De stiefmoeder, stiefvader en stiefkinderen zijn met of zonder glazen muiltje al lang naar het bos der fabelen verwezen; sprookjes bestaan niet zullen we maar zeggen.

De kroon spant een verhaal op Facebook wat ik laatst – per ongeluk – las. Een lerares, met een overduidelijk coronadip, deelde haar verhaal over de kinderen die ze zo mist in haar klas. Heel begrijpelijk, dus tot zover kon ik het volgen. Haar geluk is dat ze 2 jaar van haar derde en vierde groepers mag genieten en af en toe krijgen ze zèlfs een bonusjaar, en dat jaartje extra daar is de juf zooooooo blij mee. Met andere woorden, er blijft er eentje zitten, en dus is het een bonusjaar! Zonder nou de oude draak uit te hangen, vroeger kreeg je gewoon op je kloten omdat jij – of de leerkracht in kwestie natuurlijk – ergens in gebreke was gebleven, maar nu is het een godvergeten bonusjaar!

Maar goed het schijnt een trend te zijn om falen te bedekken met een zweem van positivisme, een soort van social media filter die alle rimpeltjes en onvolkomenheden voor de grote boze buitenwereld wegpoetst. Voorlopig denk ik dat ik voor de broodnodige poetsbenodigdheden me maar weer eens ga verdiepen in de bonusaanbiedingen van onze grootgrutter. Gewoon omdat die extra voordeel opleveren, en ik dus met een positieve glimlach achter mijn mondkapje de winkel uit kan wandelen.

Sponsored Post Learn from the experts: Create a successful blog with our brand new courseThe WordPress.com Blog

WordPress.com is excited to announce our newest offering: a course just for beginning bloggers where you’ll learn everything you need to know about blogging from the most trusted experts in the industry. We have helped millions of blogs get up and running, we know what works, and we want you to to know everything we know. This course provides all the fundamental skills and inspiration you need to get your blog started, an interactive community forum, and content updated annually.

Kinderarbeid!

Ach ja, er hobbelt een peuter rond bij de Meilandjes, en die mag niet meer zoveel in beeld; kinderarbeid! Tuurlijk de camera blijft gewoon op volle toeren draaien, maar we knippen het onschuldige, overwerkte kuikentje er zoveel mogelijk uit. Althans, dat zal wel de overeenkomst tussen Talpa en de voormalige kasteeleigenaren worden; problem solved!

Nou, dan zie ik nog wel een ander klein probleempje op de Nederlandse televisie. De extensieve toename van betweterige peuters, kleuters en andere minderjarige allesweters in multi-culti overdreven verzonnen, samengestelde familiesituaties die een ecologisch gezin aanprijzen of zich moedwillig in een regenplas storten om bij hun – oh zo betrokken ouders – soep uit zak af te dwingen. Die komen zo vaak voorbij, daar kan je een hele uitzending van Chateau Meiland mee vullen. Maar de Inspectie van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid – en ja dat hoort officieel allemaal met hoofdletters – is gelukkig heel betrokken met onze kleine medemens en stelt paal en perk aan de verschrikkelijk arbeidsomstandigheden waaronder deze – opeens minder mondige – doelgroep hun plekje in de samenleving probeert te verdedigen. Je zou haast denken dat de spontane reclame-uitingen volledig geregisseerd zijn, in tegenstelling tot kuikentje Claire die de neiging heeft gewoon zichzelf te zijn en daarom dus ook “logischerwijs” geschrapt moet worden.

Nu snap ik wel dat de betreffende reclame duiveltjes na een paar takes klaar zijn met de opnames en dus niet overwerkt raken, maar ach Claire, die lieve Claire die is onderdeel van een èchte familie; zeg maar zoals het zou moeten zijn. Dus bij deze, of je nu fan bent van bovengenoemd programma of niet, laat dat kind gewoon – in beeld – de elektrische auto aansluiten op het lichtnet en haar hoofd expres onder een afgebroken regenpijp leggen om in ieder geval een eerlijke kop soep uit zak te verdienen!

De persconferentie(s)

Nou, het is altijd weer een ware happening, de persco’s van Mark en Hugo … en Irma met natuurlijk haar eigen “stand-ins”, misschien zouden de ministers dat laatste ook eens in overweging moeten nemen!

Zwabberbeleid en onduidelijke regels alom; mondkapjes wel in de Randstad, niet in minder risicovolle gebieden. En ja, die zijn er nog, de contreien waar je een virusonderduikadres schijnt te kunnen vinden. Dringende adviezen in Amsterdam, Rotterdam en Den Haag om toch maar een mondkapje te dragen als je naar de buurtsuper gaat, maar dat is slechts een urgente raadgeving! Het is aan vakkenvullers en andere hardwerkende bijbaan klussers om karretjes te ontsmetten en de regels te handhaven; succes zou ik zeggen met zo’n pandemie ontkennende Engel die in je nek hijgt. De meest “briljante” zin van deze persconferentie vond ik toch wel “het voorkomen van alcoholische contactmomenten”. Het lijkt me heel verhelderend om daar eens een avondje met Mark over te kletsen, aan de bar natuurlijk. Eens kijken welke spiritueus geïnspireerde Covid-filosofieën dat oplevert.

In dit “enorme” land schept dit alles – op z’n zachts gezegd – toch een gevoel van complete verwarring; een veredelde vorm van intelligente afschuifpolitiek als je het mij vraagt. We willen wel, maar we durven niet en gaan er nog een paar weken over nadenken. Met andere woorden je spreekt als minister-president het volk toe, geeft ze een standje, wijst hen – nogmaals – op de eigen verantwoordelijkheid die klaarblijkelijk niet werkt, trekt je keutel in en gaat vervolgens wc-rollen hamsteren voor de tweede golf. Resultaat is dat je wederom achter de dashboard feiten aan drentelt, als een kleuter die al maanden probeert zindelijk te worden.

Enfin, omdat zo ongeveer iedere (beroeps)groep zich inmiddels genaaid voelt door onduidelijk regels en de “toch-ook-weer-niet-Grapperhaus-methodiek” zou het misschien wel verstandig zijn om voor één nationaal beleid te gaan.

Want, meneer Rutte, met duidelijkheid is het in ieder geval een eerlijke en gezamenlijke strijd!

Corona paniek

Wat een paniek om niets! Als deze groep 15 kilometer naar links – lees Zuidoost Frankrijk – hun sneeuwpret had gevierd, was er – in de headlines althans – niets aan de hand geweest. Ze zaten op zo’n 230 kilometer van het Noord Italiaanse rode-stippeltjes-risicogebied! Ter illustratie, dat is ongeveer de afstand tussen de stad Groningen en Loon op Zand! De doorsnee carnaval vierende Brabander heeft in die paar “lallende feestdagen” vrolijk een paar Coronaatjes achterovergeslagen en doorgegeven. Of, en dat zou wel heel cynisch zijn, misschien is er wel een in Groningen studerende Brabander geweest die op vrijdag voor vertrek nog even in zijn “hometown” een virusje heeft opgepikt en die vervolgens meegenomen naar de spaghetti piste. Het zou wat zijn…. Enfin, ik denk – en hoop – dat er aan deze geplaagde Vindicaters geen enkel Corona-smetje kleeft. Of ze verder nog last zullen hebben van overdraagbare, vervelende aandoeningen … tja, dat zullen we waarschijnlijk nooit weten want daar panikeert heel Nederland niet over en dat lossen ze onderling wel op.

https://www.ad.nl/binnenland/studenten-vindicat-gezond-terug-in-groningen-na-skitrip-noord-italie~a24e1cd6/

Zo niet van deze tijd …

Kinderen voor Kinderen, Gooische kinderstemmetjes met een hete aardappel in de mond, durven te zingen over “pizza, pasta en patat”! Foei, hoe durven ze?! Volgens een heleboel twitterende en facebookende azijnzeikerds, leidt deze nieuwste tophit “Reis Mee!” – in het ergste geval – tot obesitas. Nou ja zeg, twee weken in Italië en je kind is een ware kopie van Jan Huigen in de ton en een kampeervakantie op het Vlaamse platteland zorgt voor een frietbuik van kolossale omvang. En iedere dag een ijsje? Je zou er een spontane brainfreeze van krijgen, volledig onverantwoordelijke songtekst; zo niet van deze tijd!
Er zijn dus serieus “ouders van nu”, leuke titel voor een tijdschrift trouwens, die willen dat de vakantiemuziek voor kun kinderen gaat over gezonde voeding. Want stel je voor dat “de koters” tijdens hun vakantie het licht zien, dat ze ineens als ze weer thuis zijn permanent een tafeltje in de plaatselijk snackbar of pizzeria reserveren… stel je toch eens voor! Een ware nachtmerrie voor spruitjesboeren, zure kolen en hachee matties en natuurlijk voor de “bezorgde” ouders die ongetwijfeld volgend jaar hun kroost meenemen op een voetreis naar Rome, want laten we eerlijk zijn met de auto of vliegmachine op vakantie…. Zo niet van deze tijd! Voor alle duidelijkheid, dit is “enigszins” cynisch bedoeld, ik zeg, zing mee, reis mee, eet samen een patatje oorlog, een pasta verkeerd en een pizza a la mama … nou ja die laatste?????

https://www.ad.nl/show/jochem-myjer-over-kritiek-op-ongezond-kinderliedje-dit-is-typisch-nederlands-gezeik~a178f2d9/

What the hell did you think you signed up for!

Ik lees vandaag in de krant dat 17.000 Franse vrouwen een petitie hebben ondertekend met de slogan “ik-ben-niet-jouw-trofeevrouwtje”. Vrije vertaling uit het Frans van #pastapotiche, met de bovenstaande streepjes in acht genomen is dat dus pas-ta-potiche; niet dat iemand denkt aan een Italiaans voorgerecht, maar dat terzijde.

Je krijgt een (bij)baan(tje) om mooi te zijn, dat ben je ook, dus prima; een bosje bloemen uitreiken, een fles champagne laten ontploffen en twee of misschien wel drie zoenen op de wang van de – al dan niet gelukkige – kampioen. Wat had je dan gedacht als ronde-miss of hostess? Een diepgaand gesprek met de winnaar van het evenement over astrofysica, een uitgebreid debat over de teloorgang van de literatuur in de negentiende eeuw?

Geen idee waarom deze vrouwen geen vragen stellen als ze “gedwongen worden” tot het dragen van hoge hakken of korte rokjes. Boehoehoe, je moet je werk doen in synthetische pronkkleding, en hopen dat de mannen dat verafschuwen; hoe naïef kan je zijn als je aan zo’n soort job begint?! Mijn punt is, en dat was 30/40 jaar geleden ook al zo – zeg maar in de tijd dat #metoo echt plaatsvond maar niet werd gerapporteerd – plaats jezelf niet in een kwetsbare situatie. Take control, stel grenzen en als je op de een of andere manier wordt geïntimideerd wacht dan niet 20 of 30 jaar om te huilen onder de vleugels van #metoo!

Als je als vrouw een baan aangeboden krijgt waar je “de fantasie van mannen moet prikkelen”, dan zou ik toch enigszins achterdochtig zijn; het is maar een tip….

En voor zover ik weet is er nog geen melding gemaakt van/door vrouwen die met het mes op de keel werden gedwongen om pitspoes, ronde-miss of hostess te worden.

Dus, een oproep aan alle meiden van nu, wat past nog bij de vrouw van deze tijd? Ik ben benieuwd! Kom maar op… gooi het eruit, laten we vooral niet in het jarenlange #metoo verzwegen tijdperk blijven leven! En mocht je “per ongeluk” toch een carrière te danken hebben aan een nachtelijk hotelbezoekje, het lijkt me fascinerend om ook die verhalen te horen! #notme #pasmoi

Schaamte(loos)

Ik heb net in de auto met verbazing zitten luisteren naar Radio 1. Het onderwerp van deze middag was “vliegschaamte”. Drie kakelende dames (en een heer) vertelden mij dat héél veel Nederlanders er last van hebben… serieus! Even dacht ik nog dat ze misschien vliegangst bedoelden, maar nee het ging wel degelijk over vliegschaamte. Even ter verduidelijking, dit betekent dat een behoorlijk aantal mensen niet tegen collega’s of familie durft te vertellen dat ze hun vakantiebestemming opzoeken met een vliegmachine, omdat dat slecht is voor het milieu en ze zich dus dood generen.

Eén van de dames gaf – ter zitting – toe dat ze een paar keer per jaar het vliegtuig pakt, maar ter compensatie at ze geen vlees. Alhoewel, soms, misschien één keer per maand deed ze dat wel en dat zorgde dan meteen voor plaatsvervangende “vlees-schaamte”. De meneer was afgelopen zomer met vrouw en kinderen naar Italië geweest; met de trein! De gezinsauto hadden ze thuis laten staan. Eén van de gepassioneerde milieudames vroeg hem dan ook meteen waarom hij een auto had. Nou, we kunnen ons leven natuurlijk niet stil laten staan en die benzinevreter wordt deze week nog vervangen door een elektrisch exemplaar; ze kregen namelijk last van “auto-schaamte”. Al was volgens een van de dames een elektrische “heilige koe” ook niet helemaal onschuldig voor wat betreft de milieu-schaamte vraag.

Ik dacht nu gaan we het krijgen; gas-schaamte, airco-schaamte, betonnen-tuin-schaamte, ik-sproei-mijn-tuintje schaamte of koffie-schaamte. Citaat van koffie (on)minnende milieuactivisten “Drink je zwarte koffie, dan is de invloed op het klimaat relatief laag. De impact van een kop cappuccino of koffie verkeerd is al snel vier keer zo hoog”.

Enfin er kwam een abrupt einde aan dit item, want de tijd zat erop… ik voelde een soort van “out-of-time schaamte” opkomen, maar gelukkig had ik die snel overwonnen. Schaamteloos leven wordt nog wel een dingetje vrees ik de komende decennia, dus vlieg er eens – schaamteloos – uit en leef zonder gêne!

 

 

Zielige ziel

Een zielige ziel; heel zelfverzekerd,

die liegt, manipuleert en berekent.

Uiterlijke schijn bepaalt wie jij bent,

nooit enige vorm van liefde gekend.

Je neemt mensen mee; de afgrond in,

het gaat jou alleen om eigen gewin.

Empathie? … je hebt geen flauw idee!

Genegenheid? … wat moet je ermee!

Antisociaal; een narcistisch gezwel,

het leven met jou was een ware hel.

Zonder jou zou het beter moeten gaan,

maar jij vervloekt mijn nieuwe bestaan.

Je weet je telkens weer te profileren,

mijn kwetsbaarheid tot op het bot te fileren.

Haat is een vernietigende emotie,

waardoor ik steeds weer word bevangen,

niet vrij van die verstikkende repressie,

slechts dromen naar zorgeloos verlangen.

Smachten om eindelijk vrij te zijn,

om jou voorgoed te kunnen vergeten.

Maar nu voelt het alleen maar fijn,

om even niets meer te willen weten.