De stem van Nederland

Inmiddels is de “stem van Nederland” een beetje hees geworden of eigenlijk gewoon “verstomd” en heeft “wie is De Mol” een hele andere betekenis gekregen. Alhoewel, de echte Mol zich gisteren wel een “beetje” versproken heeft natuurlijk. De schuld bij vrouwen leggen die in zijn optiek de schaamte niet voorbij zijn en aan de bel moeten trekken als hen – vanuit een machtspositie – onrecht wordt aangedaan. De omgekeerde wereld, zoals al veel bekende en onbekende vrouwen (en mannen) inmiddels hebben laten weten via diverse kanalen. 

De waarheid is, beste Marco, dat de meeste dromen inderdaad bedrog zijn en dat Ali rapper ten onder gaat aan zijn eigen wangedrag dan hij zelf had gedacht. “Van knuffel Marokkaan tot draaistoel crimineel” lijkt me wel een goeie nieuwe serie trouwens, misschien wordt daar achter de schermen al stiekem aan gewerkt. En dan Jeroen, ach ja Jeroen … de band(ver)leider die met foto’s van z’n piemel uiteindelijk dacht dat er in grensoverschrijdend gedrag en buitenechtelijke uitspattingen muziek zou zitten.

Vandaag is rood de kleur van de schaamte, en zijn we eigenlijk collectief BOOS met alle lof voor Tim Hofman natuurlijk, die het aandurfde om de confrontatie aan te gaan!

Rare wereld …

Er gebeuren rare dingen in de wereld. De nummer 1 van de tenniswereld bevindt zich plots in een aflevering van Border Security Down Under, hij weet al maanden dat er “eisen” zijn om kangaroeland binnen te komen maar heeft zijn papieren niet op orde. De hele wappiewereld in rep en roer want boehoehoe, “experimentele” spuitjes zijn een aantasting van het topfitte Servische sportlichaam, en vergelijkingen met dictatoriaal gezag en allerlei nazitermen worden met weinig subtiele verwijzingen op social media platforms geslingerd. De discussie die ik aanging op Facebook ontaardde al snel in een nutteloze complotruzie. Inmiddels schijnt Novax – nee dit is geen typefout – opgesloten te zitten in een detentiecentrum voor asielzoekers. Lijkt me – in wappietaal – eigenlijk best redelijk, aangezien we allemaal gelijk moeten worden behandeld volgens hen. Ministers worden bedreigd omdat ze hun uiterste best doen om dit “diepgezonken” kikkerlandje uit een – overigens mondiale – pandemie proberen te trekken. De mocromafia zorgt voor dood, angst en intimidatie in justitiële en journalistieke kringen, en zèlfs voor enorme filevorming op de A2. Vandaag wandelde een man een politiebureau in Zuid-Frankrijk binnen met een tas … inhoud; een hoofd en een penis en hij zei erbij dat hij deze zelf had verwijderd en “even” kwam afgeven. Geen idee hoe de agent van dienst hiermee om is gegaan, maar ik voel mee met de betreffende diender (m/v). Kortom, de wereld is een beetje aan het doordraaien.Kreeg vanavond nog wel een bedankmailtje van Artsen zonder Grenzen omdat ik gedoneerd had voor mondkapjes in Afrika. Niet dat ik daar nu een schouderklopje voor nodig heb, want Jezus wij leven in een enorm rijk en vrij land. Ja wappie Nederland … een VRIJ land, alle vergelijkingen met dictatuur en onderdrukking slaan als een tang op een varken, al vrees ik dat die laatste uitdrukking weer een pijnlijke discussie met de Partij voor de Dieren zal opleveren. Moraal van dit verhaal? Eigenlijk geen idee … misschien komt het voort uit mijn frustratie over dat oeverloze gezeur in Nederland. Hou je gewoon aan regels, volg adviezen op, blijf REALISTISCH kritisch maar zeik niet over ieder detail want dan doet niemand het ooit goed. Zo, dat lucht op!

Mag ik even zeiken over de “bonus”?

En ja, dit is een retorische vraag!

Het woord alleen al “bonus” – en dan heb ik het niet over de te hamsteren Appie producten – maar over het surplus aan voldoening dat als een soort van “ik wil geen situatie of mens tekortdoen” wordt toegekend aan iets of iemand. Bonus is een smerig begrip als we het hebben over een extra toelage voor grootverdieners die – kennelijk – over de rug van minder betaalden financieel gewin behalen. Absoluut foute bonus dus! Toch? Ik laat deze discussie voor het gemak maar even in het midden.

Maar, en nu komt de crux, in onze huidige maatschappij hebben we bonus papa’s, bonus mama’s en bonus kinderen. Want hé als je een (nieuwe) partner vindt die al kids – ook zo’n monsterlijk woord – heeft, dan heb je dus bonuskinderen en vice versa. Dat ga ik niet allemaal opsommen, maar het bonusprincipe lijkt met duidelijk. In alle traantrekkende tv-shows gaat het nooit over crisispapa’s, crisismama’s of crisiskinderen. Nee de samengestelde familieketens bestaan louter uit pure bonuspersonen en “hosanna in de hoge” sferen. De stiefmoeder, stiefvader en stiefkinderen zijn met of zonder glazen muiltje al lang naar het bos der fabelen verwezen; sprookjes bestaan niet zullen we maar zeggen.

De kroon spant een verhaal op Facebook wat ik laatst – per ongeluk – las. Een lerares, met een overduidelijk coronadip, deelde haar verhaal over de kinderen die ze zo mist in haar klas. Heel begrijpelijk, dus tot zover kon ik het volgen. Haar geluk is dat ze 2 jaar van haar derde en vierde groepers mag genieten en af en toe krijgen ze zèlfs een bonusjaar, en dat jaartje extra daar is de juf zooooooo blij mee. Met andere woorden, er blijft er eentje zitten, en dus is het een bonusjaar! Zonder nou de oude draak uit te hangen, vroeger kreeg je gewoon op je kloten omdat jij – of de leerkracht in kwestie natuurlijk – ergens in gebreke was gebleven, maar nu is het een godvergeten bonusjaar!

Maar goed het schijnt een trend te zijn om falen te bedekken met een zweem van positivisme, een soort van social media filter die alle rimpeltjes en onvolkomenheden voor de grote boze buitenwereld wegpoetst. Voorlopig denk ik dat ik voor de broodnodige poetsbenodigdheden me maar weer eens ga verdiepen in de bonusaanbiedingen van onze grootgrutter. Gewoon omdat die extra voordeel opleveren, en ik dus met een positieve glimlach achter mijn mondkapje de winkel uit kan wandelen.

Kinderarbeid!

Ach ja, er hobbelt een peuter rond bij de Meilandjes, en die mag niet meer zoveel in beeld; kinderarbeid! Tuurlijk de camera blijft gewoon op volle toeren draaien, maar we knippen het onschuldige, overwerkte kuikentje er zoveel mogelijk uit. Althans, dat zal wel de overeenkomst tussen Talpa en de voormalige kasteeleigenaren worden; problem solved!

Nou, dan zie ik nog wel een ander klein probleempje op de Nederlandse televisie. De extensieve toename van betweterige peuters, kleuters en andere minderjarige allesweters in multi-culti overdreven verzonnen, samengestelde familiesituaties die een ecologisch gezin aanprijzen of zich moedwillig in een regenplas storten om bij hun – oh zo betrokken ouders – soep uit zak af te dwingen. Die komen zo vaak voorbij, daar kan je een hele uitzending van Chateau Meiland mee vullen. Maar de Inspectie van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid – en ja dat hoort officieel allemaal met hoofdletters – is gelukkig heel betrokken met onze kleine medemens en stelt paal en perk aan de verschrikkelijk arbeidsomstandigheden waaronder deze – opeens minder mondige – doelgroep hun plekje in de samenleving probeert te verdedigen. Je zou haast denken dat de spontane reclame-uitingen volledig geregisseerd zijn, in tegenstelling tot kuikentje Claire die de neiging heeft gewoon zichzelf te zijn en daarom dus ook “logischerwijs” geschrapt moet worden.

Nu snap ik wel dat de betreffende reclame duiveltjes na een paar takes klaar zijn met de opnames en dus niet overwerkt raken, maar ach Claire, die lieve Claire die is onderdeel van een èchte familie; zeg maar zoals het zou moeten zijn. Dus bij deze, of je nu fan bent van bovengenoemd programma of niet, laat dat kind gewoon – in beeld – de elektrische auto aansluiten op het lichtnet en haar hoofd expres onder een afgebroken regenpijp leggen om in ieder geval een eerlijke kop soep uit zak te verdienen!

De persconferentie(s)

Nou, het is altijd weer een ware happening, de persco’s van Mark en Hugo … en Irma met natuurlijk haar eigen “stand-ins”, misschien zouden de ministers dat laatste ook eens in overweging moeten nemen!

Zwabberbeleid en onduidelijke regels alom; mondkapjes wel in de Randstad, niet in minder risicovolle gebieden. En ja, die zijn er nog, de contreien waar je een virusonderduikadres schijnt te kunnen vinden. Dringende adviezen in Amsterdam, Rotterdam en Den Haag om toch maar een mondkapje te dragen als je naar de buurtsuper gaat, maar dat is slechts een urgente raadgeving! Het is aan vakkenvullers en andere hardwerkende bijbaan klussers om karretjes te ontsmetten en de regels te handhaven; succes zou ik zeggen met zo’n pandemie ontkennende Engel die in je nek hijgt. De meest “briljante” zin van deze persconferentie vond ik toch wel “het voorkomen van alcoholische contactmomenten”. Het lijkt me heel verhelderend om daar eens een avondje met Mark over te kletsen, aan de bar natuurlijk. Eens kijken welke spiritueus geïnspireerde Covid-filosofieën dat oplevert.

In dit “enorme” land schept dit alles – op z’n zachts gezegd – toch een gevoel van complete verwarring; een veredelde vorm van intelligente afschuifpolitiek als je het mij vraagt. We willen wel, maar we durven niet en gaan er nog een paar weken over nadenken. Met andere woorden je spreekt als minister-president het volk toe, geeft ze een standje, wijst hen – nogmaals – op de eigen verantwoordelijkheid die klaarblijkelijk niet werkt, trekt je keutel in en gaat vervolgens wc-rollen hamsteren voor de tweede golf. Resultaat is dat je wederom achter de dashboard feiten aan drentelt, als een kleuter die al maanden probeert zindelijk te worden.

Enfin, omdat zo ongeveer iedere (beroeps)groep zich inmiddels genaaid voelt door onduidelijk regels en de “toch-ook-weer-niet-Grapperhaus-methodiek” zou het misschien wel verstandig zijn om voor één nationaal beleid te gaan.

Want, meneer Rutte, met duidelijkheid is het in ieder geval een eerlijke en gezamenlijke strijd!

Corona paniek

Wat een paniek om niets! Als deze groep 15 kilometer naar links – lees Zuidoost Frankrijk – hun sneeuwpret had gevierd, was er – in de headlines althans – niets aan de hand geweest. Ze zaten op zo’n 230 kilometer van het Noord Italiaanse rode-stippeltjes-risicogebied! Ter illustratie, dat is ongeveer de afstand tussen de stad Groningen en Loon op Zand! De doorsnee carnaval vierende Brabander heeft in die paar “lallende feestdagen” vrolijk een paar Coronaatjes achterovergeslagen en doorgegeven. Of, en dat zou wel heel cynisch zijn, misschien is er wel een in Groningen studerende Brabander geweest die op vrijdag voor vertrek nog even in zijn “hometown” een virusje heeft opgepikt en die vervolgens meegenomen naar de spaghetti piste. Het zou wat zijn…. Enfin, ik denk – en hoop – dat er aan deze geplaagde Vindicaters geen enkel Corona-smetje kleeft. Of ze verder nog last zullen hebben van overdraagbare, vervelende aandoeningen … tja, dat zullen we waarschijnlijk nooit weten want daar panikeert heel Nederland niet over en dat lossen ze onderling wel op.

https://www.ad.nl/binnenland/studenten-vindicat-gezond-terug-in-groningen-na-skitrip-noord-italie~a24e1cd6/

Zo niet van deze tijd …

Kinderen voor Kinderen, Gooische kinderstemmetjes met een hete aardappel in de mond, durven te zingen over “pizza, pasta en patat”! Foei, hoe durven ze?! Volgens een heleboel twitterende en facebookende azijnzeikerds, leidt deze nieuwste tophit “Reis Mee!” – in het ergste geval – tot obesitas. Nou ja zeg, twee weken in Italië en je kind is een ware kopie van Jan Huigen in de ton en een kampeervakantie op het Vlaamse platteland zorgt voor een frietbuik van kolossale omvang. En iedere dag een ijsje? Je zou er een spontane brainfreeze van krijgen, volledig onverantwoordelijke songtekst; zo niet van deze tijd!
Er zijn dus serieus “ouders van nu”, leuke titel voor een tijdschrift trouwens, die willen dat de vakantiemuziek voor kun kinderen gaat over gezonde voeding. Want stel je voor dat “de koters” tijdens hun vakantie het licht zien, dat ze ineens als ze weer thuis zijn permanent een tafeltje in de plaatselijk snackbar of pizzeria reserveren… stel je toch eens voor! Een ware nachtmerrie voor spruitjesboeren, zure kolen en hachee matties en natuurlijk voor de “bezorgde” ouders die ongetwijfeld volgend jaar hun kroost meenemen op een voetreis naar Rome, want laten we eerlijk zijn met de auto of vliegmachine op vakantie…. Zo niet van deze tijd! Voor alle duidelijkheid, dit is “enigszins” cynisch bedoeld, ik zeg, zing mee, reis mee, eet samen een patatje oorlog, een pasta verkeerd en een pizza a la mama … nou ja die laatste?????

https://www.ad.nl/show/jochem-myjer-over-kritiek-op-ongezond-kinderliedje-dit-is-typisch-nederlands-gezeik~a178f2d9/