Pleidooi

Het is zover, Formula One Management Limited, de eigenaar van de Formule 1, heeft het Circuit van Zandvoort een concreet aanbod gedaan om in 2020 weer een Grand Prix te organiseren; ik zeg TOP!

Nu komt Sinterklaas over een paar weken aan, dus is het overgrote deel van de azijnzeikerds in ons land voorlopig nog wel even druk met de nutteloze “piet-ik-wil-hem-niet” discussie, maar er zullen ongetwijfeld een aantal andere zuurpruimen losgaan op het wel of niet organiseren van dit geweldige evenement.

Het is waarschijnlijk wachten op een spoeddebat in de Tweede Kamer aangezwengeld door Jesse Klaver, die van mening zal zijn dat de duinen in Zandvoort dit 3-daagse spektakel niet zullen overleven. Ik denk dat hij dan ook meteen voor een “warme zomerdag boycot” moet pleiten, want de files richting diezelfde kustplaats tijdens een willekeurige tropische zomerdag hebben zeker geen positieve invloed op het broeikaseffect. En dan zijn er natuurlijk de mensen die zich zorgen maken over “pittoresk Zandvoort”; een totale verwoesting van dit historische dorp lijkt onvermijdelijk…. De kosten? Ja natuurlijk, er moet geïnvesteerd worden en “leuke dingen” kosten geld, maar daar krijgen we dan ook weer wat voor terug. Buitenlandse media zijn lyrisch over Max Verstappen, met ups en downs dat geef ik zondermeer toe. “Max-mania” zet Nederland weer eens op een positieve manier op de kaart; oranje tribunes, verbroedering, feest… Een gemiddelde Koningsdag kost zo’n slordige 1,3 miljoen euro, als we de komende 20 jaar deze “spelletjes vretende” en “adel vererende” traditie in de koelkast zetten zijn de belastingcenten weer terugverdiend. Dus, laten we massaal achter Zandvoort gaan staan, gewoon weer een keer vieren dat “we” ergens goed in zijn. Ik hoop dat de Oranjeshirtjes die bij de afgelopen internationale voetbal toernooien gewoon op zolder bleven liggen een herkansing krijgen, dat we trots kunnen zijn op een jonge Nederlandse sportheld.

Mijn verlanglijstje voor 5 december van dit jaar is leeg, maar voor 5 december 2019 staat er in ieder geval een kaartje op; een ticket voor de “Formula 1 Dutch Grand Prix 2020”. Onder voorbehoud natuurlijk, want of ons Sinterklaasfeest dan nog bestaat is nog maar de vraag.

Goodbye

 

You looked at me in silence,

I cautiously shut my eyes,

searching for some reliance,

to carefully say my goodbye’s.

 

Dreams may linger forevermore,

reality consumes me every day,

I wish I knew what I was looking for,

to somehow find a way.

 

A path to where I’d like to be,

somewhere in this life,

for me to finally be free,

no longer having to strife.

 

As one tends to believe,

that all is fair in love and war,

don’t disregard the grieve,

when loneliness knocks on your door.

 

Do not give in to that voice in your head,

I keep telling myself again and again,

for there might not be another road instead,

if you keep wondering about where or when.

 

Time and place do not matter,

they just catch up with you once in a while,

but if you truly want to make things better,

welcome the goodbye with a smile.

Uno, Duo, Guido …

De koelkast – voor de kakkers onder ons ijskast – van mijn broer Guido had het begeven, dus na een lange internetsearch een nieuwe gevonden bij Wehkamp. Dus hoppa product in de winkelmand – jazeker op internet past een koelkast prima in een mandje – betalen en wachten op de levering van zijn nieuwe koude vriend. Wehkamp besteedt de leveringen uit aan Dynalogic, een zeer gespecialiseerd bedrijf wat logistieke flexibiliteit hoog in het vaandel heeft staan. Quote op hun eigen website “Dynalogic is veel meer dan een standaard logistieke dienstverlener! Het verhogen van conversie en absolute klanttevredenheid door snelheid en flexibiliteit met Personalized Logistics voor zender en ontvanger is what we do best.” Die heb ik ongeveer twintig keer gelezen, snap er nog steeds geen ruk van, maar ze doen zo te lezen in ieder geval hun best.

En toen begon het…. “Goedemorgen meneer, wij hebben een nieuwe koelkast voor u.”

“Nou dat komt mooi uit, want die heb ik inderdaad besteld. Kom verder mannen, op naar de keuken.” Twijfel bij de voorman van Dynalogic, hij weet niet of die wel door de voordeur past. Mijn broer twijfelt nooit, en hé, de vorige is er ook prima doorgekomen; zelfde afmeting en verpakking dus kom maar op. Voordeur getackeld, de hoek om en dan is er een onoverbrugbaar obstakel volgens Dynalogic man numero Uno (er is ook nog een numero Duo die slechts ondersteunende taken verricht, maar dit even terzijde)… Hij ziet een verhoging, in zijn optiek een soort van Chinese muur tussen de woonkamer en de keuken. Nou, ik kom regelmatig bij mijn broer over de vloer, die muur is een opstapje van pak ‘m beet 30 centimeter. Broer zegt dat hij best even wil helpen om het steekwagentje een zetje te geven, maar helaas Uno geeft aan dat de arbowet hier niet mee akkoord gaat… WTF?! Bovendien is Uno bang om dingen te beschadigen, waarop mijn broer meteen aangeeft volledige verantwoording te nemen. “No go” voor Uno, hij vindt het verstandiger om de koelkast weer mee terug te nemen; kennelijk is hij niet op de hoogte van het bedrijfsmotto “snelheid en flexibiliteit is what we do best”. Niet voor één gat te vangen oppert Guido dat hij het zelf wel regelt, “laat die nieuwe ijskist maar staan, ik sluit ‘m zelf wel aan, maar neem de oude mee terug.” Lijkt mij een redelijk aanbod, maar wederom; de Chinese muur blijkt nog steeds een niet te nemen hindernis. Gelukkig zijn er dan (naast broerlief) de – niet arbogevoelige en oersterke – hulptroepen; dochter van 14 en vrouwlief (ca. 163 centimeter lang), die gedrieën in 2 minuten de oude koelkast over de muur en door de voordeur hebben gemanoeuvreerd. Of Dynalogic deze dan in ieder geval mee retour wil nemen? Helaas, Uno heeft de hele operatie al afgeblazen en Duo moet, gezien de kritiek op zijn baas, waarschijnlijk op zoek naar een nieuwe (duo)baan.

Enfin, voor het ophalen van de kapotte oude koelkast moet een nieuwe afspraak ingepland worden. Ik weet zeker dat de klanttevredenheid van mijn broer inmiddels een behoorlijk “conversie” heeft ondergaan, maar goed hij moet toch van die ijskast af….

Tring, tring … Mevrouw van de pakketdienst; “Goedemorgen, ik kom een pakje ophalen.” Guido antwoord beleefd “Ja, hij staat daar!” In mijn weelderige fantasie zie ik dan meteen een paarse krokodil voorbij komen, maar zij zegt slechts “die is best groot”. “Ja, dat is een Amerikaanse koelkast meestal” antwoordt mijn broer vrij ad rem. Mevrouw bedankt beleefd voor het inladen van dit “enigszins oversized” pakketje en belooft dat er nieuwe hulptroepen zullen komen. En waarachtig een paar dagen later staan er twee “kleerkasten” voor de deur om het overleden koelsysteem naar zijn laatste rustplaats te brengen. “Wats kapot meneer?” Een legitieme vraag als je van plan bent iets te repareren, maar nee lieve spierballen, deze moet gewoon naar de schroot!!! Eind goed, al goed, de Amerikaan is afgevoerd en inmiddels heeft Dynalogic een nieuw motto: “Vertrouw niet op Uno en Duo, maar op een hulpvaardig Trio”, met de groeten van Guido!”

 

Gelukkig, er is een PLAN!

Nederland dreigt ten onder te gaan aan de aanhoudende hitte, droogte en woestijnachtige omstandigheden, maar gelukkig er is een plan; “Het Nationaal Hitteplan!”
Daar is een nationale denktank waarschijnlijk maanden mee bezig geweest, dus we moeten als burgers hier serieus kennis van nemen.
Het eerste advies is om voldoende te drinken, nou daar kan ik wat mee, was nog niet in me opgekomen. Daarnaast wordt er aangeraden om dunne kleding te dragen, in de schaduw te blijven en inspanning vooral tussen 12:00 en 16:00 te vermijden. Nou, ik had me eigenlijk voorgenomen (ook een plan dus) om in mijn ski-outfit, in de volle zon om 13:00 uur een kilometer of 50 te gaan fietsen, maar op aandringen van het Nationale Hitte Comité wordt het in mijn bikini op bed met de mobiele airco aan “Netflix bingen”. Af en toe wel even m’n plasje controleren, want als die te donker wordt is er – figuurlijk dan – stront aan de knikker. Oh ja, en natuurlijk de woning moet koel blijven, dus alle gordijnen dicht, ramen op een kier; lekker conveniënt voor potentiele inbrekers, maar die liggen waarschijnlijk ook voor pampus met hun neus in een ventilator dus no worries. Het laatste advies van dit briljante clubje is om goed voor elkaar te zorgen, en op mensen te letten in je omgeving die hulp nodig hebben. Die snap ik dan wel weer, maar misschien handig om dat ook te doen als de zinderende zomerhitte met de noorderzon vertrokken is en we weer – zonder “geniale” adviezen – ons normale leventje oppakken….

Vrienden(k)loterij

In een moment van euforisch optimisme besloot ik in oktober 2017 om mee te gaan spelen in de Vriendenloterij. Geen idee waarom, maar waarschijnlijk waande ik me met mijn telefoonnummer in gelukkige sferen. Gezien de devaluatie van mijn – behoorlijk bescheiden – investering in cryptomuntjes en het feit dat ik geen enkel prijsje heb gewonnen in de vriendelijkste loterij van Nederland wil ik af van die € 13,50 per maand voor één lotje (of is het lootje?). De website biedt uitkomst; “U kunt op verschillende manieren opzeggen, maar het makkelijkst is telefonisch”. Prima, denk ik, even kijken naar de andere mogelijkheden… die zijn er dus niet! Enfin, bellen met 0900-3001400. Keuzemenu – wat anders – wil ik 1 of meerdere loten opzeggen dan moet ik voor 1 kiezen, 2 is voor vragen over gewonnen prijzen (laat gaan) en 3 is voor alle andere onduidelijkheden. Eerlijk als ik ben, druk ik vol vertrouwen op 1! Wegens enorme belangstelling voor deze optie is de wachttijd langer dan normaal, en mij wordt aangeraden op een later tijdstip terug te bellen…. Dat was 4 dagen geleden! Ondertussen heb ik iedere dag gebeld met dezelfde mededeling van overbelasting! Vandaag is mijn geduld op en ik kies voor optie 3; overige vragen. En warempel, binnen een paar seconden heb ik een medewerker van de loterij aan de lijn.

“Goedemiddag, ik wil graag mijn lot opzeggen”. Dat vindt de mevrouw van de helpdesk jammer, maar natuurlijk is dat mogelijk. Als ik nu opzeg loop ik echter wel de meest fantastische prijzen mis in de trekking van februari want, als ik klantenservice juf mag geloven, de prijzenpot is die maand waanzinnig goed gevuld. Nou vooruit, opper ik, dan zeg ik per 1 maart op … Nee, dat kan niet, dan moet ik na 1 februari terugbellen en voor optie 1 kiezen!!!! Om “tegen lokaal tarief” weer dagen in de wacht te staan lijkt me geen prettig vooruitzicht, dus haal mijn 06 lotnummer dan maar meteen uit de database …. En ach, één troost, winnen doe je bij? Precies, de Postcodeloterij! Kijk, en die durf ik dus niet op te zeggen. IJsprijzen, stroopwafels, HEMA cadeaubonnen, bakkers cadeaukaart en niet te vergeten de Rituals mini’s – waar ik inmiddels een handeltje in kan beginnen – ik ben er buitengewoon blij mee. Maar mijn grootste angst is om een “Kanjer bezoekje” van GOEOEOEDEMIDDAG Gaston mis te lopen… Ik denk dat ik er dan een posttraumatische buurt stoornis aan zou overhouden. Maar terug naar de “kennissen-tombola”, ik moet tijdens een opgenomen gesprek allerlei vragen bevestigen met een duidelijk JA en dan ben ik weer € 13,50 per maand rijker. Voordat ik – wederom – gewezen dreig te worden op mijn rechten in de telemarketing, kan ik het toch niet laten.

“Gaat het verder wel goed met de Vriendenloterij?” vraag ik. “Het is namelijk een hele tour om iemand aan de lijn te krijgen”. Volgens de medewerkster van optie 3 is het inderdaad exceptioneel druk op het moment. “Maar, als optie 1 overbezet is, kan dat toch geen goed teken zijn mevrouw? Dat zou namelijk betekenen dat jullie de opzeggingen niet aankunnen, toch? Of het moet een bewuste keuze zijn; een soort van actief opzeggingsontmoedigingsbeleid”. Het blijft even stil aan de andere kant van de lijn, en dan … “Ik wil u nog even wijzen op uw rechten in de telemarketing. Als u nog even aan de lijn blijft, wordt u door middel van een bandje het recht van verzet en het Bel-me-niet Register aangeboden.” Nou, laat ik me daar nu al zo’n – pak ‘m beet – 376 keer hebben geregistreerd, dus ik zeg GOEOEOEDEMIDDAG en ik zal beloven jullie niet meer te bellen.

Blauw parkeren

Dan rij je de parkeerplaats van de plaatselijke supermarkt op, laagstaande zon, plekje vrij vlakbij de ingang. Hebbes, knipperlicht uit – of aan – zeg het maar, blijft verwarrend, maar daarom is het een knipperlicht …In ieder geval dit parkeerplekje heeft een lantaarnpaal aan het eind, geen probleem ik ken de enigszins grote neus van m’n autootje … Zit er een jongen in de auto die aan de andere kant van de paal geparkeerd staat en die flipt; drukt op de claxon, gebaart met handen en hoofd alsof er iets faliekant mis is. Ik schrik, schiet in mijn “Cleopatra-modus”; twee handen omhoog op 90 graden naast mijn oren. Ik stap uit, hij lacht, doet het raampje open en zegt “strak geparkeerd mevrouw”. Ik bedank hem met een glimlach en kijk trots naar de amper 2 centimeter die bumper en lichtpaal scheiden. Fuck, dat was wel erg krap, denk ik terwijl ik heel zelfverzekerd een wagentje loswrik uit de plastic karretjes trein. Enfin, ik werk m’n boodschappenlijstje af, sta bij de kassa met best veel boodschappen. Drie keer raden wie er achter mij aansluit…. Tuurlijk “parkeer jongen”, en hij heeft alleen een blikje cola om af te rekenen. Ik ben de lulligste niet, dus ik zeg “je mag wel even voor mij”, waarop hij met een uitgestreken gezicht antwoordt: “Nou, dan ben ik er snel vandoor want vrouwen en parkeren, ik weet het niet…” Eenmaal terug bij mijn auto, zie ik “cola boy” heftig in discussie met een parkeerfunctionaris; hij heeft vergeten zijn blauwe parkeerschijf te plaatsen! Tralalala, en dat is wat wij vrouwen doen knul; (te) strak parkeren maar toch gefocust blijven…

Nambia

Naast “fake news” heeft Donald Trump nu ook een “fake country” geïntroduceerd; Nambia! Toen ik in de vierde klas van de lagere school tijdens een proefwerk invulde dat een inwoner van Italië een Italiër was, kreeg ik genadeloos op m’n donder… Ik had gewoon een nieuwe bevolkingsgroep uitgevonden, maar een nieuw land, nee dat kwam niet in me op. Vraag is nu of meneer Trump Gambia of Namibië bedoelde. Gelukkig – voor mij dan – heet een inwoner van Namibië gewoon een Namibiër, dus daar ga ik in ieder geval niet de mist in. En ja inwoners van Gambia zijn Gambianen, niet te verwarren met Indianen, beste Donald, want dan komt het iets te dicht bij huis. Nog maar te zwijgen over de hoofdstad van Namibië; Windhoek… Ik voel een spraakverwarrende “Stormcorner” aankomen. Voor het geval het uiteindelijk toch over Gambia blijkt te gaan, meneer de president, de hoofdstad van dat land is Banjul. En – in het kader van uw economische reflecties over het Afrikaanse continent – waag het eens om daar “Ban Y’all” van te maken! Misschien toch een puntje van zorg dat één van ’s werelds machtigste leiders lijdt aan een soort van topografische depressie. Het is te hopen dat die zich niet verder ontwikkelt naar een categorie 3,4 of 5, alhoewel een flinke, frisse wind door het Witte Huis volgens mij geen kwaad kan! Dat moest ik even kwijt, meneer de president, slaap zacht.