Blinde paniek

Ik heb nu zo’n 30 jaar zachte lenzen. Het begon met –0,25, maar is inmiddels “ge-upgradet” (raar woord) naar –4,25. Dat betekent dus dat je geen moer ziet als je ’s morgens opstaat. Geen probleem, lenzen in de oogjes en “life is crystal clear and good”. Voor de duidelijkheid even een kleine uitleg… Als ik mijn lenzen IN heb, kan ik niet alles meer goed lezen, 50+ mind you, dus een leesbrilletje; + 1,00 van de Hema biedt uitkomst. Maaaaaaar, en nu komt het, als ik mijn lenzen NIET IN heb, bijvoorbeeld lezen in bed, twitteren om 4 uur ’s nachts, Facebook om een uurtje of 6 ’s ochtends op m’n iPhone; no problemas! Nou heb ik – naast dat leesbrilletje – ook twee brillen voor als ik ooit een lens verlies; één uit het jaar nul (wil ik het eigenlijk nooit meer over hebben), en één van pak ‘m beet 8 jaar oud. Ik schaam me de pleuris, want beide modebeelden zijn al lang niet meer actueel, maar hé boeien; wie ziet mij, met deze totaal verouderde hulp accessoires, door het huis wandelen … niemand (wat op zich ook al triest is, maar dat komt vast nog wel een keer aan bod).
Nu komt het echte probleem. Ik heb een ontsteking aan mijn linkeroog, dus voorlopig even geen contactlenzen…
Op de tast klim ik ’s ochtends de trap af in de veronderstelling dat bril (-4,50) ergens moet liggen… Heeft iemand al eens geprobeerd met die handicap – golffanaten even omschakelen – een bril te vinden? Nou, je vindt van alles; je leesbril (nutteloos nu) een saté prikker, afstandsbediening van allerlei apparaten, maar GEEN bril waarmee ik weer een beetje kijk op de wereld krijg!!!! Dus met een wazige blik maar weer de trap op om die contactlenzen in te doen; ontstoken oog en al. Tranend en prikkend en bijna in paniek, spot ik dan toch DE bril (die uit het jaar nul), in de kast naast een boek; “Rokjesdag” van Martin Bril!!! En dan te bedenken dat ik altijd zeg dat toeval niet bestaat…. Enfin, lenzen weer uit, hulpstuk op de neus en ik ben terug in een duidelijk omlijnde wereld, godzijdank!
En dan slaat de paniek pas echt toe. Stel je voor dat ik ooit in een vliegtuig zit, met mijn lensjes in, neerstort in de jungle, het met veel geluk overleef, en dan???? Na een dag of twee wrijf ik mijn uitgedroogde lenzen de mangroves in, en ben ik in één klap volledig hulpeloos. Overgeleverd aan wilde dieren en kannibalen! Moraal van dit verhaal? De werkelijkheid is soms troebeler dan we denken, en misschien bestaat toeval toch?
Het is maar door welke ogen je het bekijkt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s