Gelukkig, er is een PLAN!

Nederland dreigt ten onder te gaan aan de aanhoudende hitte, droogte en woestijnachtige omstandigheden, maar gelukkig er is een plan; “Het Nationaal Hitteplan!”
Daar is een nationale denktank waarschijnlijk maanden mee bezig geweest, dus we moeten als burgers hier serieus kennis van nemen.
Het eerste advies is om voldoende te drinken, nou daar kan ik wat mee, was nog niet in me opgekomen. Daarnaast wordt er aangeraden om dunne kleding te dragen, in de schaduw te blijven en inspanning vooral tussen 12:00 en 16:00 te vermijden. Nou, ik had me eigenlijk voorgenomen (ook een plan dus) om in mijn ski-outfit, in de volle zon om 13:00 uur een kilometer of 50 te gaan fietsen, maar op aandringen van het Nationale Hitte Comité wordt het in mijn bikini op bed met de mobiele airco aan “Netflix bingen”. Af en toe wel even m’n plasje controleren, want als die te donker wordt is er – figuurlijk dan – stront aan de knikker. Oh ja, en natuurlijk de woning moet koel blijven, dus alle gordijnen dicht, ramen op een kier; lekker conveniënt voor potentiele inbrekers, maar die liggen waarschijnlijk ook voor pampus met hun neus in een ventilator dus no worries. Het laatste advies van dit briljante clubje is om goed voor elkaar te zorgen, en op mensen te letten in je omgeving die hulp nodig hebben. Die snap ik dan wel weer, maar misschien handig om dat ook te doen als de zinderende zomerhitte met de noorderzon vertrokken is en we weer – zonder “geniale” adviezen – ons normale leventje oppakken….

Vrienden(k)loterij

In een moment van euforisch optimisme besloot ik in oktober 2017 om mee te gaan spelen in de Vriendenloterij. Geen idee waarom, maar waarschijnlijk waande ik me met mijn telefoonnummer in gelukkige sferen. Gezien de devaluatie van mijn – behoorlijk bescheiden – investering in cryptomuntjes en het feit dat ik geen enkel prijsje heb gewonnen in de vriendelijkste loterij van Nederland wil ik af van die € 13,50 per maand voor één lotje (of is het lootje?). De website biedt uitkomst; “U kunt op verschillende manieren opzeggen, maar het makkelijkst is telefonisch”. Prima, denk ik, even kijken naar de andere mogelijkheden… die zijn er dus niet! Enfin, bellen met 0900-3001400. Keuzemenu – wat anders – wil ik 1 of meerdere loten opzeggen dan moet ik voor 1 kiezen, 2 is voor vragen over gewonnen prijzen (laat gaan) en 3 is voor alle andere onduidelijkheden. Eerlijk als ik ben, druk ik vol vertrouwen op 1! Wegens enorme belangstelling voor deze optie is de wachttijd langer dan normaal, en mij wordt aangeraden op een later tijdstip terug te bellen…. Dat was 4 dagen geleden! Ondertussen heb ik iedere dag gebeld met dezelfde mededeling van overbelasting! Vandaag is mijn geduld op en ik kies voor optie 3; overige vragen. En warempel, binnen een paar seconden heb ik een medewerker van de loterij aan de lijn.

“Goedemiddag, ik wil graag mijn lot opzeggen”. Dat vindt de mevrouw van de helpdesk jammer, maar natuurlijk is dat mogelijk. Als ik nu opzeg loop ik echter wel de meest fantastische prijzen mis in de trekking van februari want, als ik klantenservice juf mag geloven, de prijzenpot is die maand waanzinnig goed gevuld. Nou vooruit, opper ik, dan zeg ik per 1 maart op … Nee, dat kan niet, dan moet ik na 1 februari terugbellen en voor optie 1 kiezen!!!! Om “tegen lokaal tarief” weer dagen in de wacht te staan lijkt me geen prettig vooruitzicht, dus haal mijn 06 lotnummer dan maar meteen uit de database …. En ach, één troost, winnen doe je bij? Precies, de Postcodeloterij! Kijk, en die durf ik dus niet op te zeggen. IJsprijzen, stroopwafels, HEMA cadeaubonnen, bakkers cadeaukaart en niet te vergeten de Rituals mini’s – waar ik inmiddels een handeltje in kan beginnen – ik ben er buitengewoon blij mee. Maar mijn grootste angst is om een “Kanjer bezoekje” van GOEOEOEDEMIDDAG Gaston mis te lopen… Ik denk dat ik er dan een posttraumatische buurt stoornis aan zou overhouden. Maar terug naar de “kennissen-tombola”, ik moet tijdens een opgenomen gesprek allerlei vragen bevestigen met een duidelijk JA en dan ben ik weer € 13,50 per maand rijker. Voordat ik – wederom – gewezen dreig te worden op mijn rechten in de telemarketing, kan ik het toch niet laten.

“Gaat het verder wel goed met de Vriendenloterij?” vraag ik. “Het is namelijk een hele tour om iemand aan de lijn te krijgen”. Volgens de medewerkster van optie 3 is het inderdaad exceptioneel druk op het moment. “Maar, als optie 1 overbezet is, kan dat toch geen goed teken zijn mevrouw? Dat zou namelijk betekenen dat jullie de opzeggingen niet aankunnen, toch? Of het moet een bewuste keuze zijn; een soort van actief opzeggingsontmoedigingsbeleid”. Het blijft even stil aan de andere kant van de lijn, en dan … “Ik wil u nog even wijzen op uw rechten in de telemarketing. Als u nog even aan de lijn blijft, wordt u door middel van een bandje het recht van verzet en het Bel-me-niet Register aangeboden.” Nou, laat ik me daar nu al zo’n – pak ‘m beet – 376 keer hebben geregistreerd, dus ik zeg GOEOEOEDEMIDDAG en ik zal beloven jullie niet meer te bellen.

Blauw parkeren

Dan rij je de parkeerplaats van de plaatselijke supermarkt op, laagstaande zon, plekje vrij vlakbij de ingang. Hebbes, knipperlicht uit – of aan – zeg het maar, blijft verwarrend, maar daarom is het een knipperlicht …In ieder geval dit parkeerplekje heeft een lantaarnpaal aan het eind, geen probleem ik ken de enigszins grote neus van m’n autootje … Zit er een jongen in de auto die aan de andere kant van de paal geparkeerd staat en die flipt; drukt op de claxon, gebaart met handen en hoofd alsof er iets faliekant mis is. Ik schrik, schiet in mijn “Cleopatra-modus”; twee handen omhoog op 90 graden naast mijn oren. Ik stap uit, hij lacht, doet het raampje open en zegt “strak geparkeerd mevrouw”. Ik bedank hem met een glimlach en kijk trots naar de amper 2 centimeter die bumper en lichtpaal scheiden. Fuck, dat was wel erg krap, denk ik terwijl ik heel zelfverzekerd een wagentje loswrik uit de plastic karretjes trein. Enfin, ik werk m’n boodschappenlijstje af, sta bij de kassa met best veel boodschappen. Drie keer raden wie er achter mij aansluit…. Tuurlijk “parkeer jongen”, en hij heeft alleen een blikje cola om af te rekenen. Ik ben de lulligste niet, dus ik zeg “je mag wel even voor mij”, waarop hij met een uitgestreken gezicht antwoordt: “Nou, dan ben ik er snel vandoor want vrouwen en parkeren, ik weet het niet…” Eenmaal terug bij mijn auto, zie ik “cola boy” heftig in discussie met een parkeerfunctionaris; hij heeft vergeten zijn blauwe parkeerschijf te plaatsen! Tralalala, en dat is wat wij vrouwen doen knul; (te) strak parkeren maar toch gefocust blijven…

Nambia

Naast “fake news” heeft Donald Trump nu ook een “fake country” geïntroduceerd; Nambia! Toen ik in de vierde klas van de lagere school tijdens een proefwerk invulde dat een inwoner van Italië een Italiër was, kreeg ik genadeloos op m’n donder… Ik had gewoon een nieuwe bevolkingsgroep uitgevonden, maar een nieuw land, nee dat kwam niet in me op. Vraag is nu of meneer Trump Gambia of Namibië bedoelde. Gelukkig – voor mij dan – heet een inwoner van Namibië gewoon een Namibiër, dus daar ga ik in ieder geval niet de mist in. En ja inwoners van Gambia zijn Gambianen, niet te verwarren met Indianen, beste Donald, want dan komt het iets te dicht bij huis. Nog maar te zwijgen over de hoofdstad van Namibië; Windhoek… Ik voel een spraakverwarrende “Stormcorner” aankomen. Voor het geval het uiteindelijk toch over Gambia blijkt te gaan, meneer de president, de hoofdstad van dat land is Banjul. En – in het kader van uw economische reflecties over het Afrikaanse continent – waag het eens om daar “Ban Y’all” van te maken! Misschien toch een puntje van zorg dat één van ’s werelds machtigste leiders lijdt aan een soort van topografische depressie. Het is te hopen dat die zich niet verder ontwikkelt naar een categorie 3,4 of 5, alhoewel een flinke, frisse wind door het Witte Huis volgens mij geen kwaad kan! Dat moest ik even kwijt, meneer de president, slaap zacht.

Traan in de oceaan

Het volgen van “orkaan-nieuws” doet een frisse wind waaien door mijn topografische kennis. Er zijn eilanden in de Caribische Zee waarvan ik nog nooit gehoord had, en de tegenstelling is groot; Necker Island, privé eigendom van Richard Branson bijvoorbeeld. Maar die had gelukkig een betonnen wijnkelder waar hij de desastreuse orkaan Irma – onder het genot van een “goed glas” – kon doorstaan. Wederopbouw zal voor hem niet zo’n probleem zijn. Maar dan is er Barbuda; de naam alleen al doet me denken aan een piratenvesting uit vervlogen tijden; Bar-boe-da, al is dat een geromantiseerde gedachte want eens was het een slavenkolonie … Een stipje in die immense watermassa; een oppervlakte van 160 km2, iets kleiner dan ons eigen Schiermonnikoog en ooit ontdekt door Columbus himself in 1493.

Een hechte gemeenschap van zo’n 1800 inwoners die nu alles kwijt zijn; 95% van het eiland is weggevaagd… Hoe gaan deze mensen hun leven weer opbouwen? Bewonderenswaardig hoe ze positief blijven, en nu wachten op de volgende “wipe-out” …. “José is on his way!” Ik ben niet gelovig, dus bidden gaat het niet worden, maar in plaats daarvan; een welgemeende traan in deze overvolle oceaan.

 

 

Be-wat???

Toen ik laatst in een – enigszins jonger – gezelschap vroeg wat ze aan het bekokstoven waren, was de enige respons “be-wat?”

Na een korte stilte en een heleboel vragende blikken, voelde ik me verplicht om mijn – kennelijk ietwat bejaarde – vocabulaire toe te lichten.

Nou, be-kok-sto-ven; als in heimelijk bedisselen, beredderen, bekonkelen… Ik vind het een prachtig woord; allesomvattend en heel pakkend. Bij deze drie synoniemen ging er echter bij niemand een lichtje branden, dus dan maar een wat plastischer uitleg.

Je zet een pan met rundvlees op het vuur en voegt daar geleidelijk steeds een nieuw – geheim – ingrediënt aan toe. Vervolgens laat je het een paar uur zachtjes sudderen, en voilà het resultaat is een heerlijk geurende pot met mals draadjesvlees.

De vragende blikken werden vervangen door open monden en een stotterend “uhh, hoe bedoel je?” Dus vooruit; een creatievere, hedendaagse versie.

Zie het maar als een WhatsApp-groep waarin jullie met z’n allen een surprise party voor een gezamenlijk Facebook vriendje organiseren, dan hebben jullie uiteindelijk een geweldig evenement bekokstoofd voor die persoon.

Kijk en dan valt het kwartje in eens. Nog wel even uitleggen dat een kwartje ooit een muntje was tijdens het gulden tijdperk, maar dat bleek een fluitje van een cent.

Nieuwsgierig als ik ben toch nog even zoeken naar de officiële herkomst van dit prachtige woord. Bekokstoven betekent “heimelijk regelen”, rond 1900 ontstaan uit een variant van bekoken (iets in voldoende mate koken, overwegen, door te koken iets verwerven of voor iemand koken) en het woord stoven. Kijk, dan zat ik er toch niet ver naast met mijn pannetje sudderlappen.

Alhoewel, in het Fries kennen ze dit woord ook, maar daar hebben ze waarschijnlijk een andere culinaire achtergrond … Het Friese woord voor bekokstoven is namelijk bepankoekbakke!

Wie dat ooit bedacht heeft was in ieder geval nog een stuk creatiever dan ik.

Beste Sylvana

Sylvana Simons, geboren in Paramaribo 31-01-1971 leert Wikipedia mij, inmiddels 45 jaar oud, als baby naar Nederland gekomen en dus jarenlang hier opgevoed.

Wat mij dwarszit over Sylvana is dat ik niet begrijp dat deze hele discussie over Zwarte Piet pas sinds een jaar of twee – voor haar – een rol speelt. Waarom lees ik geen “Sylvana manifest” uit bijvoorbeeld 1991 (toen was ze toch ook al 20, en ik neem aan met een mening) over Zwarte Piet en de discriminerende factor die deze figuur zou spelen in ons culturele kinderfeest? Waarom plots die enorme aversie? Mijn eerste ingeving is aandacht, hunkering naar erkenning. Waarom? Omdat ieder mens in zijn of haar leven wel eens tegenslagen te verwerken krijgt. Ik ben inmiddels – tegen wil en dank in – gescheiden, moet ik dan iedere man aan de hoogste boom opknopen omdat hij zijn vrouw in de steek laat? Natuurlijk niet, het is mij overkomen en dat is best shit, maar life goes on, dus “deal with it”! Vraag blijft, wat is er in het leven van Sylvana gebeurd dat zij zich zo als slachtoffer presenteert en los gaat op ONS SINTERKLAASFEEST. In 2005 speelt Sylvana de rol van Safira in de film “Zoop in Afrika”. Ik neem aan dat ze destijds gecast is voor die rol omdat ze rood haar en sproetjes had…. NOT! Discriminatie is in alle opzichten verwerpelijk, of je nu geel, rood, bruin of blank bent, maar iedereen heeft een eigen identiteit. Om die identiteit te gebruiken om anderen te manipuleren is mijns inziens altijd fout. Dus laat Zwarte Piet gewoon zwart zijn, zoals er ook een blanke pit bestaat, een rode duivel, een blauwe maandag, een grijze muis of een roze wolk. Het kan toch niet zo zijn dat we straks de Paashaas afschaffen omdat die beledigend zou zijn voor mensen met flaporen. Of de Kerstman in de ban doen omdat mannen met bierbuiken daar aanstoot aan nemen.

En beste Sylvana, je laat je toch niet provoceren door – nota bene – Johan Derksen, die het over “trots als een aapje” heeft?! En dat is waar ik me nog het meest aan erger; Sylvana is uit op D(at) E(ne) (N)oemenswaardige (K)ansje, om van een mug een olifant te maken. Om politiek correct te blijven, DENK daar maar eens over na!