Albert Verlinde gaat weg bij RTL Boulevard …

Gezien de belangstelling van “tout bekend Nederland”, misschien wel een reden voor een dag van nationale rouw. Hij is zelfs gebeld door Mark Rutte, en collega Mark van der Linden had tranen in zijn ogen. Alhoewel, ik weet niet of Katja Schuurman en Thijs Römer er erg rouwig om zijn. Albert kondigde in maart 2009 dat Katja zwanger was, en een week later kreeg ze een miskraam. Albert had spijt van het moment, maar hé, hij is – naar eigen zeggen – altijd “op jacht” naar nieuwtjes. In de trant van “fuck de privacy, als ik maar een scoop heb”. Zo neemt hij het ook niet zo nauw met “toevallig doorgespeelde videootjes” of beelden van beveiligingscamera’s. Arme Jort Kelder, die samen met miljoenen Nederlanders, “zijn Georgina” zag vreemdgaan dankzij “meelevende” Albert. Jort vond het trouwens niet zo prettig om dit verdriet met zovelen te delen. Tja, en natuurlijk deel je beelden van een beveiligingscamera met alle huiskamers in Nederland, om te laten zien dat Yo het niet meer met Jan doet, maar met Wes, toch Albert?
Maar ook Verlinde kende zo zijn “minder vrolijke” momenten. Gelukkig had ie dan wel weer een platform – in de vorm van zijn eigen programma – om de “toy-boy-affaire” een plekje te geven. In een weldoordachte verklaring vertelden Onno en Albert “hoe moeilijk het soms is om een relatie in stand te houden”. Jaaa, Albert, denk daar nog maar eens goed over na!!!!!
Nee, ik ben er niet rouwig om dat Albert de “Boulevard familie” gaat verlaten, ik kijk er überhaupt al jaren niet meer naar. En ach, voor de die-hard fans is het een geruststellende gedachte dat hij binnenkort wellicht de nieuwe “Vijf Uur Show” gaat presenteren. Moraal van dit verhaal….? Roddelkoning of kliknicht, er is altijd wel een excuus om via andermans lief en leed jezelf in de spotlight te zetten, vooral als de regie exclusief aan jou toebehoort. En voordat iedereen nu valt over het woord “kliknicht”, ik ben pro homo’s, lesbiennes, hetero’s, zwarte piet, huwelijken in alle soorten en maten, maar vooral voor gelijkheid en respect, maar niet voor “boulevard journalistiek”!

Even geduld A.U.B.

Wat is dat toch met Nederlanders en “op hun beurt wachten”.

Oké, het is zaterdag en onze “buurt HEMA” is niet één van de grootste, dus ja het is best een beetje druk. Nieuw meisje achter de kassa, helpt ook niet echt om de onrust in de groeiende rij ongeduldige klanten te sussen, maar ach, die moet gewoon nog een beetje wennen denk ik dan. Gezucht en gesteun neemt ongekende vormen aan., om nog maar te zwijgen over de rollende ogen en vernietigende blikken.

De mevrouw achter me begint hardop te denken en vraagt zich af waarom die tweede kassa niet open is. Meneer op plaats nummer 6 in de rij is het er roerend mee eens, het is een schande! Ik vind het hele tafereel wel een beetje ludiek, waar die mensen zich allemaal druk om maken. Aha, daar komen de hulptroepen; de tweede kassa zal spoedig in gebruik genomen worden. De sfeer slaat meteen om, ik krijg een por in m’n rug en de mevrouw die – pak ‘m beet – op plaats 4 stond, zet nu (in een split second) met een uitgestreken smoel haar mandje op de toonbank bij kassa 2. Ik kijk haar stomverbaasd aan, waarop ze zich naar mij toedraait en vraagt of ik wat van haar aan heb.

En nu ben ik er klaar mee! Ik flap er meteen een hele volzin uit.

“Nou nee mevrouw, want ik denk niet dat u in mijn kleren past.”

Pardon, zegt de mevrouw en doet een stapje in mijn richting; ik schiet in de lach, waarop ze doodleuk zegt “ik krijg jou nog wel”. Nu krijg ik echt de slappe lach, jeetje het schoolplein op de basisschool was hier niets bij.

Enfin, de sokken, mascara en nagellak netjes afgerekend. Moet ik alleen nog even tanken en ja dat is, op zaterdag, ook altijd een drukke aangelegenheid in Duitsland. Maar de zon schijnt, de bomen zijn prachtig, ik vind het allemaal prima.

Pomp 1, hoppa, kan zo doorrijden naar de voorste plek. Ik gooi de slang in de tank, en wacht rustig tot mijn bolide weer gevuld is. Op het moment dat ik de dop dichtdraai stopt er een rood autootje achter me, ik kijk even om – geen idee waarom – maar verdomd als het niet waar is; HEMA mevrouw, die “mij nog wel zou krijgen”. Ik loop naar binnen om te betalen en opeens is de haast om af te rekenen zomaar verdwenen. Nog nooit heb ik zo lang naar snoepgoed, frisdrank en weet ik hoeveel onzinnige gadgets staan staren in een tankstation. Man, daar zijn dingen te koop die je in een willekeurig warenhuis niet eens vindt. Om een lang verhaal kort te maken, pomp 1 blokkeert alle andere tankpunten (leuk woord trouwens, de spellingcontrole heeft er geen probleem mee). Ik sluit achteraan in de rij om alsnog mijn benzine te betalen, en dan hoor ik getoeter! Geweldig, mevrouw heeft alweer haast. Duurt nog eens extra lang omdat de (bejaarde) meneer voor me moeite heeft met zijn pincode. Dan wandel ik rustig naar buiten, kijk met een voldane blik richting rood autootje, doe voor de vorm nog even de achterklep open, steek m’n middelvinger op – genoegdoening is toch leuk – start de auto, neem de tijd en net op het moment dat mevrouw uit de auto wil stappen rij ik weg.

Wordt vervolgd als er nog een ontmoeting komt.

Ziekenhuiswandelingen …

Sinds 20 juni dwaal ik door de catacomben van het Radboud UMC in Nijmegen. Van de afdeling neurologie naar cardiologie, tussenstop bij het lab, en weer terug. Ik ben verknocht aan ingang Oost, heeft iets kleinschaligs, dus ik parkeer mijn auto standaard daar, gewoon omdat het me rust geeft. Het Geert Grote Plein (hoofdingang) is te onpersoonlijk; een smeltkroes van bezorgde, verdrietige en soms blije mensen. Ik wandel liever die lange gangen door, op zoek naar de lift die me naar mijn vader brengt, mijn pap, die inmiddels niet zonder een kapje zuurstof kan. Ik passeer bedden, brancards en kinderbedjes die daar staan opgesteld, wachtend op patiënten, op mensen die een zorg nodig hebben, die ziek zijn. Ik kijk naar het beddengoed, naar de medewerkers op een fiets, step of gewoon duwend achter een rolstoel, naar bedden die worden geparkeerd en weggereden. Raar, mensenlevens beginnen en eindigen hier beneden, hier boven… Zal ik ooit zelf zo overgeleverd zijn aan anderen, jonge slimme mensen, doctoren in opleiding die de leeftijd van mijn eigen kinderen hebben? Natuurlijk, ik snap het wel, dat is de nieuwe generatie, goed opgeleide, slimme meiden en jongens, maar hoe oud ben ik? 51, damn, ik ben dus echt al oud! Die realisatie is er eentje die hard aankomt. Overgeleverd zijn aan de zorg van anderen, afhankelijk zijn van de expertise van mensen die je niet kent, ik vind het eng, doodeng! Vandaag ben ik even gaan zitten op een bankje ergens daar in die catacomben. In de lift een viertal ziekenhuis medewerkers die vroegen of ik toch echt niet naar verdieping “0” moest, nee ik wilde naar “-1” mijn escape route, mijn wandeling door de wereld van leven en dood. Er passeert een bed, met begeleider, ik herken hem. Die reed mijn vader een dag of 5 geleden ook door deze gangen, hij herkent mij niet. Logisch, hij ziet heel veel gezichten, mensen, patiënten, ik herkende hem meteen, kijk hem even aan, maar zijn blik vervaagt in de uitzichtloze gang; alweer een ritje naar …. who knows where? Natuurlijk denk ik dan, dit is een fabriek, een gezondheidsfabriek, en we zijn nummertjes, motoren die gerepareerd moeten worden, die onderhoud nodig hebben, die uiteindelijk verstommen in anonimiteit. Het is waarschijnlijk mijn naïviteit die denkt dat IK iemand ben, dat ik een verschil maak, voor wie of wat dan ook. Terwijl ik opsta van dat bankje en mijn vertrouwde route vervolg, zie ik links een heel klein bordje … “Mortuarium en Klinische Pathologie”, tja ik had het kunnen weten, die is ondergronds, was me nooit eerder opgevallen. Zouden mensen ooit bij de portier moeten informeren hoe ze bij deze afdeling komen? Die deur laat me niet los, ze hebben een hoofdingang, wat impliceert dat er nog een andere is… Ik wil het niet weten. Voorlopig hoop ik dat het zuurstofkapje van mijn vader zijn werk goed blijft doen, ik ben nog niet toe aan die ene deur, daar beneden in de catacomben.

 

Eerder dan verwacht, maar wel met een gerust gevoel, zijn we door die “ene deur” daar beneden toch naar binnen gegaan. Het afscheid was mooi, emotioneel, maar papa heeft geen pijn meer en is bij zijn broer.

— Reset —

Het is donderdagochtend. Ik heb gisteravond de afwas gewoon laten staan en de vaatwasser dus een avondje rust gegund.
Met mijn eerste kopje koffie in de hand, snuif ik de geur van aangekoekte spinazie, pasta en kip op; gedverdemme! Tijd om de sopmachine wakker te maken, snel alles afgespoeld, tab in het bakje, programma op stand “schoner dan schoon en heter dan heet”, power on! Na een half uur en drie koppen koffie verder, realiseer ik me dat er weinig beweging in mijn trouwe afwasvriendje zit… Shit, paniek, dit wil ik niet!
Ja, blinde paniek, want ik heb een hekel aan afwassen met het handje, en aan heel veel (eigenlijk alle) andere huishoudelijke klusjes waar we tegenwoordig gelukkig allemaal apparaten voor hebben. Een maand geleden nieuwe stofzuiger aangeschaft, zonder papieren zakken, en daar heb ik eerst grondig vergelijkend warenonderzoek naar gedaan, dagenlang! Enfin, op de kieskeurige websites maar eens rondsnuffelen wat er zoal aan inbouw vaatwassers te koop is. Nou, dat zijn er nogal wat, om over de selectiecriteria nog maar te zwijgen. Energieklasse, geluidsniveau, bestekvoorziening, aantal couverts, beladingssensor, vloerprojectie ja of nee, huh, vloerprojectie??? Wat moet ik me daar in vredesnaam bij voorstellen? Projecteert die machine dan iets op de vloer, in de trant van “uw vaat was dit keer wel erg vies”, geen idee. Het enige waar ik heel duidelijk voor kies is “leverbare modellen”, lijkt me wel zo praktisch.
Al zoekende naar dit stuk witgoed word ik, naar aanleiding van mijn zoekopdrachten (hoe verrassend), al snel doorverwezen naar andere apparatuur die het zomaar zou kunnen begeven.
Binnen no time heb ik ook de beste nieuwe combi-oven, magnetron en afzuigkap gevonden; best prijzig allemaal. Om een lang verhaal kort te maken, aan het eind van de middag resulteert mijn “online search” in twee “vrijblijvende” offertes voor een splinternieuwe keuken… Kosten zo’n slordige € 15.000, ik hoef alleen nog maar op de “verzenden” knop te klikken. Over knoppen gesproken, toch maar eens de handleiding van mijn afwashulp opzoeken, online natuurlijk want op papier heb ik die niet meer. Gezien de leeftijd van mijn afwasapparaat blijkt het nu toch heel handig dat ik wel voor “niet-leverbare modellen” kan kiezen, maar dat even terzijde.
Het was me nooit eerder opgevallen, maar er zit een “reset-knoppen-combinatie” op dat ding. Gewoon 65 graden en 35 graden tegelijk indrukken, geen idee wat er dan in het binnenwerk van mijn afwasmachine omgaat, maar het functioneert!
Het is inmiddels bijna avond en ik kan terugkijken op een zeer productieve dag; de vaat is schoon en ik heb behoorlijk wat geld bespaard, toch? Maar misschien zie ik dat wel verkeerd. Moraal van dit verhaal? Een periodieke reset, in welke vorm dan ook, kan heel geruststellend werken. Zo, en nu ga ik iets nuttigs doen ;-).

Reclameleed

De overpeinzing

Er zijn van die TV commercials waarvan je denkt “is daar nu echt over nagedacht”, maar misschien heb ik iets teveel kastje gekeken de laatste dagen. Neem nou de reclame van Strepsils; die begint met de vraag “Keelpijn op het verkeerde moment?” Ten eerste vraag je je dan meteen af of er ook een “goed moment” is om keelpijn te krijgen, maar dat zou ergens misschien toch mogelijk kunnen zijn (denk ik). Vervolgens is natuurlijk de vraag “Wat moet ik in vredesnaam doen als ik keelpijn op een goed momentje krijg?” Ja, uhhhh, nee geen Strepsils, want die zijn voor als je pijn in je strot krijgt op een minder aangenaam moment …. Kortom, heel verwarrend van die brandende keelkwesties!

De conclusie

Ik heb er nog eens goed over nagedacht en ben er eindelijk uit! Heb me de pleuris gezapped vanavond en ik ga met die Sensodyne juf aan m’n gevoelige tanden werken; spring gewoon bij haar op schoot en doe of ik lesbisch ben. Vervolgens sluit ik me aan bij een commune die Hello Fresh heet; wat eten WE deze week, ik had geen idee dat ik een Hello Fresh familie had. Dan ga ik met al mijn Facebook vriendjes naar de bios, en storm – nota bene door het scherm heen – de vrije natuur in om mijn “nieuwe Renault Kadjar” te bestormen. “Stop watching, start living” pffff, klinkt eigenlijk meer als een Indonesisch bijgerecht. Bel nog even aan bij buurvrouw Maggie, want hé; een beetje van jezelf en een beetje van de buurvrouw … uhhh Maggi dus. En dan op naar de Jumbo; “super korting op de laagste prijsgarantie”, kan ik alle producten lekker goedkoop in m’n karretje mikken…. Weet alleen niet waar hier de Jumbo zit, dat is dan wel weer balen. Power off, ik ga slapen! (met de Strepsils op het nachtkastje … voor als ik vannacht een “verkeerd moment” tegenkom).

Sekseloos

Nou ja zeg …. “veel mensen voelen zich niet duidelijk man of vrouw” volgens een bericht in de Telegraaf. Kan aan mij liggen, maar ik kom ze niet vaak tegen; mensen die ’s morgens opstaan en denken “jeetje, wat ben ik ook alweer?” Bij het eerste bezoekje aan het toilet, op zo’n vrolijke zonnige ochtend, neem ik toch aan dat de realiteit genadeloos toeslaat. Misschien was een aantal ambtenaren door hun stapels werk heen, en moest er toch nog even snel een staatscommissietje in het leven geroepen worden. Een andere reden kan ik me niet voorstellen. Lijkt me trouwens ook niet echt praktisch. Sta je straks met je Nederlandse “onzijdige” paspoortje aan de grens van een zonnige vakantiebestemming in de ongelovige ogen van een plaatselijke douanier (m/v) te staren, om vervolgens uit te leggen dat er in ons kikkerlandje geen enkel verschil is tussen “piemeltjes” en “poesjes”.
 En als deze wijze commissie dan toch bezig is, kunnen ze misschien ook inventariseren of we de nationaliteit op onze overheidsdocumenten wel moeten vermelden. Ik voel me eigenlijk vooral mens, en dan pas Nederlandse, dus vul ik in dat vakje voortaan maar gewoon “homo sapiens” in. Ik vrees dat ik dan met mijn geslachtloze legitimatiebewijs en ongeopende vakantiekoffertje zo weer in m’n eigen achtertuintje zit.

Rotonderen

Oké, ik geef het toe, niet een van de meest prangende irritaties in deze wereld… maar toch.

Waarom geven steeds meer mensen – als ze een rotonde naderen (en daar zijn er nogal wat van) – richting aan naar links? Is zo’n hendeltje niet uitgevonden om, als je een keuze hebt, medeweggebruikers te laten weten welke kant je opgaat? Dus nogmaals, als je een keuze hebt! Want, voor zover ik weet heb je GEEN keuze als je een rotonde oprijdt. Namelijk, je neemt de eerste afslag, en voilà; piemeltje uit naar rechts, of je vervolgt je route en draait je rondje op de betreffende draaicirkel. Mocht je vervolgens na één of meerdere omwentelingen doorgedraaid raken, pas dan geeft je – weer met dat rechter hendeltje – aan dat je de rotonde verlaat; zo simpel is het. Voorlopig wacht ik nog steeds op de eerste “held” die daadwerkelijk, met links knipperende lampjes, tegendraads de rotonde neemt. Al is het alleen al om te zien hoe die dan op een veilige manier de volgende afslag pakt.