Heel herkenbaar!

Broer en ik, we zijn vorige maand een weekje op reis geweest. De laatste keer dat we samen in een vliegtuig zaten was 1979! Laat ik het zo zeggen, toen sjeesde hij nog op een skateboard door de gangen van Schiphol – wat destijds geen enkel probleem was – nu baanden we ons een weg door de enorme massa charterpassagiers op Eindhoven Airport. We wisselen een blik, kopen twee flesjes Spa blauw en lopen naar een uithoek van de vertrekhal om nog twee (schaarse) zitplekjes te bemachtigen. Zodra de gate bekend is stormt de massa richting poortje nummer 3. Een volledig onbegrijpelijk ritueel by the way, want je hebt een boardingpass, je weet je stoelnummer, dus de vraag blijft altijd “Why the f*cking hurry?”. Mijn broer en ik sluiten uiteindelijk aan in de rij en dan komt het volgende dilemma; nemen we de voorste of de achterste trap? We hebben wat extra beenruimte geboekt, dus rij 16 en 17 precies in het midden, weer die ene blik “achter” zeggen we in koor; wij begrijpen elkaar!
Eenmaal geland op Faro Airport blijkt dat we bagageband nummer 3 – ja alweer drie dus – moeten delen met meerdere (voornamelijk) Engelse vluchten. Heel Eindhoven nestelt zich aan het begin van de band (Hollandse gewoonte; altijd haantje de voorste zijn), geen doorkomen aan, dus broer op de uitkijk en die vist na slechts enkele minuten met een glimlach onze beide koffers gewoon uit de massa; wij kunnen gaan, tal van mopperende Medelanders achterlatend; heerlijk!

Datingsites perikelen

Tja en dan ben je de 50 gepasseerd en zit je – ongewild – alleen, klinkt heel zielig, is het niet, maar wel stof om over na te denken. Achter mijn winkelwagentje in de Appie ben ik “hem” nog niet tegengekomen en om nou iedere avond als een soort “vamp” in de kroeg te hangen leek me ook geen optie. Vandaar een poging via de digitale snelweg. Nou, er gaat een wereld voor je open op de Lexa’s, Match4Me’s, Relatieplaneten en andere “vind de liefde van je leven” websites! Allereerst mijn zoekcriteria in het kort; sowieso een man, leeftijd tussen de 45 en 60; de eerste te jong, de tweede te oud maar je weet maar nooit, religie maakt me niets uit, roken, drinken ach laat gaan. Kinderwens? Nee, natuurlijk! Lengte, tja, ik val op langere mannen, dus minimaal 1,85 (geen hele harde eis hoor, 1,83 mag ook).
Hun interesses en karakter? Nou iedereen houdt van wandelen, muziek, een “goed” glas wijn – ik heb nog nergens een profiel gevonden met het criterium “doe mij maar een glaasje slobber Merlot” – en oh ja, ze zijn allemaal lief, kunnen goed luisteren, hebben een brede algemene ontwikkeling en zijn vooral positief ingesteld. Ik zeg, de vijver van perfecte mannen staat gewoon op internet, dus het vissen kan beginnen!
De meeste van de mannen die aan mijn “criteria” voldoen zijn echter op zoek naar een vrouw die haar zaakjes op orde heeft, weet wat ze wil in het leven, lief en vrouwelijk is en houdt van reizen. Nou, dat laatste geen probleem! De rest ….. pfff, moet ik toch even over nadenken …
En dan komen “de matches”. Kees van 73 (1,65 meter) zoekt een lieve vrouw (tuurlijk) om samen oud mee te worden. Huhhhhh, ik heb toch niet voor niets die eindeloze vragenlijst ingevuld?! Marco, 41, drie kinderen, zoekt een maatje en moeder… Matthijs (51) zoekt zijn “soulmate” en heeft misschien een kinderwens. Oké, mijn online zoekplaatje wordt dus niet serieus genomen. Mijn vraag aan alle drie de “matches”, why me? Unaniem antwoord; “leuk fotootje”. Need I say more? Vanavond misschien gewoon de kroeg in, want voor dit online dating gebeuren ben ik klaarblijkelijk totaal niet geschikt.

Blinde paniek

Ik heb nu zo’n 30 jaar zachte lenzen. Het begon met –0,25, maar is inmiddels “ge-upgradet” (raar woord) naar –4,25. Dat betekent dus dat je geen moer ziet als je ’s morgens opstaat. Geen probleem, lenzen in de oogjes en “life is crystal clear and good”. Voor de duidelijkheid even een kleine uitleg… Als ik mijn lenzen IN heb, kan ik niet alles meer goed lezen, 50+ mind you, dus een leesbrilletje; + 1,00 van de Hema biedt uitkomst. Maaaaaaar, en nu komt het, als ik mijn lenzen NIET IN heb, bijvoorbeeld lezen in bed, twitteren om 4 uur ’s nachts, Facebook om een uurtje of 6 ’s ochtends op m’n iPhone; no problemas! Nou heb ik – naast dat leesbrilletje – ook twee brillen voor als ik ooit een lens verlies; één uit het jaar nul (wil ik het eigenlijk nooit meer over hebben), en één van pak ‘m beet 8 jaar oud. Ik schaam me de pleuris, want beide modebeelden zijn al lang niet meer actueel, maar hé boeien; wie ziet mij, met deze totaal verouderde hulp accessoires, door het huis wandelen … niemand (wat op zich ook al triest is, maar dat komt vast nog wel een keer aan bod).
Nu komt het echte probleem. Ik heb een ontsteking aan mijn linkeroog, dus voorlopig even geen contactlenzen…
Op de tast klim ik ’s ochtends de trap af in de veronderstelling dat bril (-4,50) ergens moet liggen… Heeft iemand al eens geprobeerd met die handicap – golffanaten even omschakelen – een bril te vinden? Nou, je vindt van alles; je leesbril (nutteloos nu) een saté prikker, afstandsbediening van allerlei apparaten, maar GEEN bril waarmee ik weer een beetje kijk op de wereld krijg!!!! Dus met een wazige blik maar weer de trap op om die contactlenzen in te doen; ontstoken oog en al. Tranend en prikkend en bijna in paniek, spot ik dan toch DE bril (die uit het jaar nul), in de kast naast een boek; “Rokjesdag” van Martin Bril!!! En dan te bedenken dat ik altijd zeg dat toeval niet bestaat…. Enfin, lenzen weer uit, hulpstuk op de neus en ik ben terug in een duidelijk omlijnde wereld, godzijdank!
En dan slaat de paniek pas echt toe. Stel je voor dat ik ooit in een vliegtuig zit, met mijn lensjes in, neerstort in de jungle, het met veel geluk overleef, en dan???? Na een dag of twee wrijf ik mijn uitgedroogde lenzen de mangroves in, en ben ik in één klap volledig hulpeloos. Overgeleverd aan wilde dieren en kannibalen! Moraal van dit verhaal? De werkelijkheid is soms troebeler dan we denken, en misschien bestaat toeval toch?
Het is maar door welke ogen je het bekijkt!

Ff klankborden

Mijn telefoontje, of eigenlijk zijn telefoontje, begon met een vrij onschuldige vraag…. Print jij de tickets uit, of ik? Ja, ik natuurlijk lieve broer, hoe is het verder?
Mijn broer en ik, lang verhaal, we hebben elkaar weer gevonden en gaan binnenkort samen op reis, vandaar de tickets, maar dat even terzijde. Waar hebben wij het telefonisch zoal over? Nou, dat was best een verhaal vanavond. Van Trump en Hillary tot Kim Jong-un en Geert Wilders; kortom een doorsnee gesprekje op een woensdagavond. Ik moest even mijn ei kwijt over het feit dat Facebook een foto had verwijderd van een kunstenaar, genomineerd voor de Van Lanschot Kunstprijs, omdat deze “ongepast” zou zijn. Gedreven en idealistisch als ik ben moest ik toch even een soort van protestdebat voeren met iemand, sorry broer! Is het de puriteinse Amerikaanse mentaliteit die bepaalt welk zogenaamd “ongepast” bloot ik mag zien? Het zal – geheel in Amerikaans denken – wel gaan om de combinatie van foto en titel; “We Are Trash”… Red flags in Facebook land! Zo vroegen broer en ik ons ook af of ons onschuldige telefoontje misschien wel eens zou kunnen worden afgeluisterd door de NSA, FBI, CIA, of welke instantie dan ook, geen idee, komen we misschien achter als we de USA weer eens willen bezoeken. Maar goed “het is zoals het is”, BAM daar is ie dan; de meest irritante oneliner ooit! Welke idioot heeft die ooit bedacht?! Tja, en dan kom je al snel uit bij Geert Wilders, met de volgende “briljante” uitspraak “Het rechtssysteem in Noord-Korea is nog beter dan dat in Nederland”. Ja, beste Geert, de Noord-Koreaanse minister van Defensie is geëxecuteerd omdat hij ontrouw was aan de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un. Hij zou in slaap zijn gevallen tijdens een militair evenement waarbij de leider ook aanwezig was. Foei!!! Moeten we dat soort straffen ook invoeren voor kamerleden die door storingen in het openbaar vervoer te laat zijn om voor of tegen een nieuwe wet te stemmen? Onze conclusie is dat de wereld volledig aan het ontsporen is; Trump wil een muur bouwen, Kim Jong-un blijft knutselen aan zijn nucleaire experimentje, Poetin gaat alle buurlanden annexeren, Assad moord en martelt naar hartenlust, Erdogan onderdrukt iedereen, en Wilders heeft één miezerig A-4tje gepresenteerd met zijn uitgebreide toekomstplan voor ons kikkerlandje … Mijn broer en ik, wij gaan een week lang debatteren over onze ideeën. Misschien een nieuwe politieke partij, je weet maar nooit… Als ik een buitenlander moet uitleggen dat we hier een Party for the Animals hebben, moet het toch niet zo moeilijk zijn om een Bro/Sis partij te slijten, toch?
Broer, ik heb er zin in 

 

Albert Verlinde gaat weg bij RTL Boulevard …

Gezien de belangstelling van “tout bekend Nederland”, misschien wel een reden voor een dag van nationale rouw. Hij is zelfs gebeld door Mark Rutte, en collega Mark van der Linden had tranen in zijn ogen. Alhoewel, ik weet niet of Katja Schuurman en Thijs Römer er erg rouwig om zijn. Albert kondigde in maart 2009 dat Katja zwanger was, en een week later kreeg ze een miskraam. Albert had spijt van het moment, maar hé, hij is – naar eigen zeggen – altijd “op jacht” naar nieuwtjes. In de trant van “fuck de privacy, als ik maar een scoop heb”. Zo neemt hij het ook niet zo nauw met “toevallig doorgespeelde videootjes” of beelden van beveiligingscamera’s. Arme Jort Kelder, die samen met miljoenen Nederlanders, “zijn Georgina” zag vreemdgaan dankzij “meelevende” Albert. Jort vond het trouwens niet zo prettig om dit verdriet met zovelen te delen. Tja, en natuurlijk deel je beelden van een beveiligingscamera met alle huiskamers in Nederland, om te laten zien dat Yo het niet meer met Jan doet, maar met Wes, toch Albert?
Maar ook Verlinde kende zo zijn “minder vrolijke” momenten. Gelukkig had ie dan wel weer een platform – in de vorm van zijn eigen programma – om de “toy-boy-affaire” een plekje te geven. In een weldoordachte verklaring vertelden Onno en Albert “hoe moeilijk het soms is om een relatie in stand te houden”. Jaaa, Albert, denk daar nog maar eens goed over na!!!!!
Nee, ik ben er niet rouwig om dat Albert de “Boulevard familie” gaat verlaten, ik kijk er überhaupt al jaren niet meer naar. En ach, voor de die-hard fans is het een geruststellende gedachte dat hij binnenkort wellicht de nieuwe “Vijf Uur Show” gaat presenteren. Moraal van dit verhaal….? Roddelkoning of kliknicht, er is altijd wel een excuus om via andermans lief en leed jezelf in de spotlight te zetten, vooral als de regie exclusief aan jou toebehoort. En voordat iedereen nu valt over het woord “kliknicht”, ik ben pro homo’s, lesbiennes, hetero’s, zwarte piet, huwelijken in alle soorten en maten, maar vooral voor gelijkheid en respect, maar niet voor “boulevard journalistiek”!

Even geduld A.U.B.

Wat is dat toch met Nederlanders en “op hun beurt wachten”.

Oké, het is zaterdag en onze “buurt HEMA” is niet één van de grootste, dus ja het is best een beetje druk. Nieuw meisje achter de kassa, helpt ook niet echt om de onrust in de groeiende rij ongeduldige klanten te sussen, maar ach, die moet gewoon nog een beetje wennen denk ik dan. Gezucht en gesteun neemt ongekende vormen aan., om nog maar te zwijgen over de rollende ogen en vernietigende blikken.

De mevrouw achter me begint hardop te denken en vraagt zich af waarom die tweede kassa niet open is. Meneer op plaats nummer 6 in de rij is het er roerend mee eens, het is een schande! Ik vind het hele tafereel wel een beetje ludiek, waar die mensen zich allemaal druk om maken. Aha, daar komen de hulptroepen; de tweede kassa zal spoedig in gebruik genomen worden. De sfeer slaat meteen om, ik krijg een por in m’n rug en de mevrouw die – pak ‘m beet – op plaats 4 stond, zet nu (in een split second) met een uitgestreken smoel haar mandje op de toonbank bij kassa 2. Ik kijk haar stomverbaasd aan, waarop ze zich naar mij toedraait en vraagt of ik wat van haar aan heb.

En nu ben ik er klaar mee! Ik flap er meteen een hele volzin uit.

“Nou nee mevrouw, want ik denk niet dat u in mijn kleren past.”

Pardon, zegt de mevrouw en doet een stapje in mijn richting; ik schiet in de lach, waarop ze doodleuk zegt “ik krijg jou nog wel”. Nu krijg ik echt de slappe lach, jeetje het schoolplein op de basisschool was hier niets bij.

Enfin, de sokken, mascara en nagellak netjes afgerekend. Moet ik alleen nog even tanken en ja dat is, op zaterdag, ook altijd een drukke aangelegenheid in Duitsland. Maar de zon schijnt, de bomen zijn prachtig, ik vind het allemaal prima.

Pomp 1, hoppa, kan zo doorrijden naar de voorste plek. Ik gooi de slang in de tank, en wacht rustig tot mijn bolide weer gevuld is. Op het moment dat ik de dop dichtdraai stopt er een rood autootje achter me, ik kijk even om – geen idee waarom – maar verdomd als het niet waar is; HEMA mevrouw, die “mij nog wel zou krijgen”. Ik loop naar binnen om te betalen en opeens is de haast om af te rekenen zomaar verdwenen. Nog nooit heb ik zo lang naar snoepgoed, frisdrank en weet ik hoeveel onzinnige gadgets staan staren in een tankstation. Man, daar zijn dingen te koop die je in een willekeurig warenhuis niet eens vindt. Om een lang verhaal kort te maken, pomp 1 blokkeert alle andere tankpunten (leuk woord trouwens, de spellingcontrole heeft er geen probleem mee). Ik sluit achteraan in de rij om alsnog mijn benzine te betalen, en dan hoor ik getoeter! Geweldig, mevrouw heeft alweer haast. Duurt nog eens extra lang omdat de (bejaarde) meneer voor me moeite heeft met zijn pincode. Dan wandel ik rustig naar buiten, kijk met een voldane blik richting rood autootje, doe voor de vorm nog even de achterklep open, steek m’n middelvinger op – genoegdoening is toch leuk – start de auto, neem de tijd en net op het moment dat mevrouw uit de auto wil stappen rij ik weg.

Wordt vervolgd als er nog een ontmoeting komt.

Ziekenhuiswandelingen …

Sinds 20 juni dwaal ik door de catacomben van het Radboud UMC in Nijmegen. Van de afdeling neurologie naar cardiologie, tussenstop bij het lab, en weer terug. Ik ben verknocht aan ingang Oost, heeft iets kleinschaligs, dus ik parkeer mijn auto standaard daar, gewoon omdat het me rust geeft. Het Geert Grote Plein (hoofdingang) is te onpersoonlijk; een smeltkroes van bezorgde, verdrietige en soms blije mensen. Ik wandel liever die lange gangen door, op zoek naar de lift die me naar mijn vader brengt, mijn pap, die inmiddels niet zonder een kapje zuurstof kan. Ik passeer bedden, brancards en kinderbedjes die daar staan opgesteld, wachtend op patiënten, op mensen die een zorg nodig hebben, die ziek zijn. Ik kijk naar het beddengoed, naar de medewerkers op een fiets, step of gewoon duwend achter een rolstoel, naar bedden die worden geparkeerd en weggereden. Raar, mensenlevens beginnen en eindigen hier beneden, hier boven… Zal ik ooit zelf zo overgeleverd zijn aan anderen, jonge slimme mensen, doctoren in opleiding die de leeftijd van mijn eigen kinderen hebben? Natuurlijk, ik snap het wel, dat is de nieuwe generatie, goed opgeleide, slimme meiden en jongens, maar hoe oud ben ik? 51, damn, ik ben dus echt al oud! Die realisatie is er eentje die hard aankomt. Overgeleverd zijn aan de zorg van anderen, afhankelijk zijn van de expertise van mensen die je niet kent, ik vind het eng, doodeng! Vandaag ben ik even gaan zitten op een bankje ergens daar in die catacomben. In de lift een viertal ziekenhuis medewerkers die vroegen of ik toch echt niet naar verdieping “0” moest, nee ik wilde naar “-1” mijn escape route, mijn wandeling door de wereld van leven en dood. Er passeert een bed, met begeleider, ik herken hem. Die reed mijn vader een dag of 5 geleden ook door deze gangen, hij herkent mij niet. Logisch, hij ziet heel veel gezichten, mensen, patiënten, ik herkende hem meteen, kijk hem even aan, maar zijn blik vervaagt in de uitzichtloze gang; alweer een ritje naar …. who knows where? Natuurlijk denk ik dan, dit is een fabriek, een gezondheidsfabriek, en we zijn nummertjes, motoren die gerepareerd moeten worden, die onderhoud nodig hebben, die uiteindelijk verstommen in anonimiteit. Het is waarschijnlijk mijn naïviteit die denkt dat IK iemand ben, dat ik een verschil maak, voor wie of wat dan ook. Terwijl ik opsta van dat bankje en mijn vertrouwde route vervolg, zie ik links een heel klein bordje … “Mortuarium en Klinische Pathologie”, tja ik had het kunnen weten, die is ondergronds, was me nooit eerder opgevallen. Zouden mensen ooit bij de portier moeten informeren hoe ze bij deze afdeling komen? Die deur laat me niet los, ze hebben een hoofdingang, wat impliceert dat er nog een andere is… Ik wil het niet weten. Voorlopig hoop ik dat het zuurstofkapje van mijn vader zijn werk goed blijft doen, ik ben nog niet toe aan die ene deur, daar beneden in de catacomben.

 

Eerder dan verwacht, maar wel met een gerust gevoel, zijn we door die “ene deur” daar beneden toch naar binnen gegaan. Het afscheid was mooi, emotioneel, maar papa heeft geen pijn meer en is bij zijn broer.